MJ paardentraining 

Voor de beste band met je paard

Marin van Wetering & Janneke van Veller

MARIN

Ik ben Marin van Wetering, 27 jaar en woon in Schiedam. Met zeven jaar ben ik begonnen met paardrijden op de manege bij ons in de buurt. Jarenlang reed ik één keer in de week mijn rondje op de manegepony’s en later -paarden. Maar hoe ouder ik werd hoe meer het ging knagen. De pony’s stonden toch wel erg veel op stal, afgezien van die paar uurtjes per dag dat ze in de manegeles liepen. Lekker liggen of wandelen konden ze niet, want stands waren in die tijd nog heel gewoon en sommige paarden hadden duidelijk een aversie tegen het zadel of mensen in het algemeen…

 

Er is een periode geweest waarin ik iedere hond die meer dan 5 meter bij zijn baasje vandaan liep een zwerfhond noemde en wilde redden. Die periode ging voorbij maar nog steeds kan ik me druk maken om dierenwelzijn. In de supermarkt koop ik steevast het drie-sterren-keurmerk, al betekent dit dat ik bij de kassa minimaal het dubbele moet afrekenen. Ik hou van alle dieren (een paar insecten daargelaten) maar paarden zijn van kinds af aan mijn favoriet.

 

Met 15 jaar besloot ik te stoppen met paardrijden, om dat vervolgens met 18 toch weer op te pakken. Ik miste het rijden en de paarden maar weer werd bevestigd waarom ik destijds gestopt was, al waren stands inmiddels verboden. Ik vond een verzorgpaard en door haar ben ik me gaan verdiepen in meer dan alleen paardrijden. Via het Googelen van de term grondwerk (waar ik nog nooit van gehoord had) kwam ik bij Annemarie van der Toorn en vervolgens bij E-quine.com met de opleiding tot instructeur Paard & Gedrag terecht. Over de inschrijving hiervoor hoefde ik niet lang na te denken; ik had immers al mijn hele leven oog voor het welzijn van dieren en kon deze kennis hier verder uitbreiden. Inmiddels begrijp ik waar mijn onvrede bij de manege destijds vandaan kwam en is het mijn doel om het leven van het paard bij de mensen iets aangenamer te maken.

 

 

JANNEKE 

Ik ben Janneke van Veller, 29 jaar en woon in Haarlem. Als klein meisje ging ik altijd op vakantie naar Texel, waar mijn moeder vandaan komt en onze hele familie woont. Tijdens de lange zomers op het eiland mocht ik zo af en toe met mijn grote nichten mee naar het weilandje waar zij een pony hadden staan. Shika heette ze, een bruine welshpony.

Toen al fantaseerde ik dat ik een eigen paard zou hebben waar ik zonder zadel en hoofdstel op zou kunnen rijden en honderden prijzen mee zou winnen. Na alle ritjes op Shika was het nemen van paardrijles een logisch gevolg. Toch was ik geen doorsnee manegemeisje; ik voelde me er niet zo thuis. De paarden vond ik fijn maar de sfeer vond ik moeilijk. Achteraf denk ik dat ik toen al voelde dat ik respect voor de paarden miste. Ik vond en vind een paard zoiets prachtigs dat ik niets anders kan dan er respectvol mee omgaan. Rond die tijd verscheen er een boekenreeks genaamd Heartland. De hoofdrolspeelster uit het boek vangt verwaarloosde of getraumatiseerde paarden op en traint deze zodat ze weer vertrouwen krijgen in het leven en de mens.
 

Ik was altijd gefascineerd door deze boeken en dit was mijn meisjesdroom, dit wilde ik ook. Toch heb ik er een tijd over gedaan om deze weg te vinden. Op het Clusius college begon ik de opleiding paardenhouderij, waarbij ik stage liep op dressuur gerichte stallen. Ook dit bleek niet de plek voor mij. In de tussentijd werkte ik bij een paardenhomeopaat en zorgde voor de paarden. Hier heb ik al veel geleerd over leiderschap naar de paarden toe. Toch voelde ik altijd een soort onbegrip van de paarden, het klopte niet wat ik van ze vroeg en er was geen echte communicatie. Ook met mijn eigen merrie destijds liep ik tegen problemen aan; ze wilde de trailer niet op en was erg gespannen tijdens het rijden. Vaak denk ik: Wist ik toen maar wat ik nu wist, dan had ik haar zoveel beter kunnen helpen. Door een stage bij een coachingsbedrijf met behulp van paarden kwam ik in aanraking met de methode van Annemarie van der Toorn. Deze methode werd daar toegepast en een aantal paarden met problemen werden in training gezet op het trainingscentrum van Annemarie.

De methode sprak me aan en daar wilde ik meer van weten, dus besloot ik de cursus communicatie bij haar te volgen. Wat ik voelde gedurende de dagen van de cursus kan ik nog steeds lastig beschrijven; ik kon niet geloven dat het bestond waar ik al die tijd naar gezocht had, dat alles op zijn plek viel. eindelijk voelde ik de communicatie en het respect wat ik hiervoor gemist had. Mijn meisjesdroom laaide weer op en ik besefte dat het toch kon. Dat ik paarden echt kon gaan helpen en de handvatten kon krijgen om ze te gaan begrijpen. Na afloop van de cursus kreeg ik te horen dat de opleiding van Annemarie, paardengedragstrainer, van start zou gaan en daar heb ik me direct voor aangemeld.  

Nu alweer twee jaar later, timmerend aan de weg, geniet ik van elk paard, elke eigenaar en elke keer dat ik een beetje meer begrip krijg in de wereld van de paarden.

 


OVER ONS TWEE 

Marin vertelt: Hemelsbreed woonden we 10km bij elkaar vandaan maar we ontmoetten elkaar voor het eerst 150 kilometer verderop, in Deurne. Hier werd het tweede opleidingsweekend van E-quine gehouden en we sliepen samen met wat medestudenten in dezelfde B&B. 

Na een dag vol werken met paarden besloten we met een groepje van zes nog even het dorp in te gaan om een hapje te eten. Toen na het eten iedereen een kop thee of koffie bestelde en Janneke en ik beiden een Amaretto namen, wist ik dat we uit hetzelfde hout gesneden waren. 

Janneke was dat weekend met de trein gekomen en omdat we zo dicht bij elkaar woonden kon ze net zo makkelijk met mij mee terug rijden. We hebben de hele weg gekletst en zijn nooit meer opgehouden. In april 2015 besloten we dat we ook zakelijk samen wilden werken en zijn we MJ paardentraining gestart. En met succes!